کشف کلیدی دانشمندان درباره توانایی دور کردن افکار ناخواسته

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس آلرت، در یک مطالعه که در دانشگاه کمبریج انجام شد، محققان به شرکت کنندگان کلماتی را به صورت جفت ارائه کردند تا آنها این کلمات را به خاطر بسپارند.این واژه‌ها به منظور اطمینان از اینکه هیچ پیش زمینه ذهنی برای شرکت کنندگان وجود نداشته باشد، با یکدیگرارتباط معنایی نداشتند.سپس از آنها خواسته شد تا به سیگنال‌های قرمز یا سبز پاسخ دهند. اگر سیگنال سبز بود، از آنها خواسته می‌شد تا کلمه دوم را به یاد بیاورند و اگر با سیگنال قرمز مواجه می‌شدند بدان معنی بود که باید از یادآوری کلمه دیگر خودداری می‌کردند.محققان در طول انجام این آزمایش، مغز شرکت‌کنندگان را با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی، که یک روش برای نظارت بر تغییرات جریان خون بوده و همچنین طیف سنجی رزونانس مغناطیسی، که تغییرات شیمیایی را دنبال می‌کند، تحت نظارت قرار دادند.در این پژوهش مشخص شد شرکت کنندگانی که بیشترین میزان مواد شیمیایی در مغز که GABA نامیده می‌شود را داشتند، در سرکوب افکار ناخواسته توانایی بیشتری از خود نشان دادند.گیرنده “گابا”(GABA) یکی از دو کانال یونی دریچه-لیگاندی مسئول برای انتقال اثر اسید آمینوبوتریک گاما(ترارسان عصبی بازدارنده اصلی در مغز) است.دشواری یا ناتوانی در از بین بردن افکار مزاحم و ناخواسته یک واقعیت برای افراد مبتلا به  بیماری‌های عصبی و همچنین افراد مبتلا به انواع مختلف بیماری روانی است.شرایطی مانند اختلال وسواسی-اجباری و اختلال استرس پس از سانحه تا افسردگی و اسکیزوفرنی همگی زیر مجموعه این بیماری‌های عصبی و روانی هستند.یافته‌های این پژوهش می‌تواند بینش‌های جدیدی را درباره فعل و انفعالات شیمیایی که منجر به این اختلالت می شود، ارائه کند.در حال حاضر، بسیاری از تحقیقات در زمینه روش‌های درمانی، حول محور کمک به قشر جلوی پیشانی برای داشتن عملکرد طبیعی و عادی است.با این حال، اندرسون معتقد است که بدست آوردن راهی برای ارتقاء فعالیت GABA در هیپوکامپ، در واقع می‌تواند نتایج مثبت تری را به همراه داشته باشد.این پژوهش در Futurism منتشر شده است.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

تولید جاذبه مصنوعی؛راهی برای سلامت مسافران مریخ

به گزارش ایسنا و به نقل از تلگراف، سازمان فضایی ناسا اعلام کرد که با توجه به یافته‌های مطالعات اخیر پیرامون تغییرات خطرناک در مغز تحت تاثیر فقدان گرانش،  به دنبال تولید فناوری جاذبه مصنوعی کم‌حجم و کاربردی برای سفر به مریخ است.بسیاری از کارشناسان علوم فضایی معتقدند که سفر به مریخ غیرممکن است، چرا که این سفر نیازمند تجهیزات پیشرفته و پیچیده‌ای است که جایگیری آنها در یک فضاپیما ممکن نیست.با در نظر گرفتن همه کمبودهای این سفر در صورتی‌که حتی مشکلات فناوری برطرف شود باز هم خطرات بیولوژیکی مخصوصا مشکلات مغز و سیستم عصبی، انسان را در این سفر به شدت تهدید می‌کند.در مطالعات اخیر گروهی از دانشمندان وابسته به سازمان فضایی ناسا مشخص شد که بخش‌های مهمی از مغز مثل لوب پیشانی و لوب آهیانه‌ای بیشترین آسیب را در شرایط تغییرات گرانش متحمل می‌شوند.این مطالعات که در دانشگاه کارولینای جنوبی انجام شد از حقایق دیگری نیز پرده برداشته است. به عنوان مثال محققان دریافتند که مناطق تحت تاثیر فقدان جاذبه در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی و کنترل رفتارهای ضدانسانی نیز نقش دارند.این پژوهش در  New England Journal of Medicine منتشر شده است.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

زندگی در فضا اثرات منفی شدیدی بر مغز دارد

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، محققان کشف کردند زندگی در فضا عوارض زیادی برای مغز ایجاد می‌کند.از آنجایی که ما شروع به تفکر جدی درباره فرستادن انسان‌ها به فضا کردیم، سوالی که بلافاصله ذهن را درگیر می‌کند، این است که گرانش صفر با بدن ما چه خواهد کرد؟ساختمان و عملکرد بدن ما با گرانش زمین تطبیق پیدا کرده است، نه در بی‌وزنی فضا.اکنون، به لطف فضانوردانی چون “اسکات کلی” و “پگی ویتسون”، ما می‌دانیم که پرواز فضایی طولانی مدت عوارض باورنکردنی در بدن به جای می‌گذارد. اما چه چیزی باعث این مسائل و تغییرات می‌شود؟این همان چیزی است که پژوهش انجام شده توسط “دانا رابرتز”، نورورادیولوژیست نشان داد.یک عارضه جانبی معمول در رفتن به فضا، تخریب بینایی است. حتی در پروازهای شاتل کوتاه مدت دو هفته‌ای، برخی از فضانوردان تحلیل بینایی را تجربه کردند که بعد از اتمام سفر فضایی نیز ادامه داشت.ناسا این وضعیت را آسیب دید و فشار داخل جمجمه (VIIP) نامیده است، زیرا بر این باور است که این امر در نتیجه تغییرات فشار در مغز و مایع نخاعی ناشی از نبودن جاذبه به وجود می‌آید.با این حال، همه فضانوردان این شرایط را تجربه نمی‌کنند. هدف اصلی تحقیق “رابرتز” یافتن علت اصلی “VIIP” است.”رابرتز” یک آزمایش انجام داد که در آن شرکت‌کنندگان 90 روز در رختخواب ماندند. برای شبیه‌سازی اثرات عدم گرانش بر مغز انسان، سرهای شرکت‌کنندگان به سمت پایین قرار داده شده بود و جاذبه محیط نیز تا حد امکان پایین آورده شده بود (تقریبا نزدیک به صفر).سپس “رابرتز” از fMRI برای تعیین آنچه دقیقا در مغز آنها اتفاق می‌افتد، استفاده کرد که نتایج جالبی را در پی داشت.اف‌.ام‌.آر.آی یا تصویرسازی تشدید مغناطیسی کارکردی (Functional Magnetic Resonance Imaging) مشهور بهfMRI  نام نوعی روش تصویربرداری در ام‌.آر.آی است.در این روش تصاویری متناوب از مغز در حال فعالیت و سپس در حال استراحت گرفته می‌شود و از یکدیگر بطور دیجیتالی تفریق می‌شوند؛ حاصل این پردازش عملکرد مغزی در اثر تغییرات جریان خونی در مغز را از لحاظ فیزیولوژیکی نشان می‌دهد.سه روش تصویربرداری در fMRI غالبا  DWI،  BOLD و Perfusion هستند. در تمام این روش‌ها عموما از دنباله پالسی از نوع EPI استفاده می‌شود.در ابتدا “انباشت ” در بالای مغز وجود داشت و شرکت‌کنندگان هر چه بیشتر در این موقعیت قرار داشتند، شرایطشان بدتر می‌شد.در مرحله دوم، مغز شرکت‌کنندگان تغییر وضعیت می‌داد و فضای بین بالای مغز و جمجمه کاهش می‌یافت.”رابرتز” به منظور تعیین این‌که آیا این اثرات در فضانوردان رخ داده است یا خیر، تصاویر مغز شرکت‌کنندگان را با اسکن‌های مغزی فضانوردان که در مواقع متفاوت گرفته شده بود، مقایسه کرد.نتایج مطالعه که امروز، دوم نوامبر در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر می‌شود، همان محدود شدن قشر مرکزی مغز که در ناحیه بالای مغز است و لوب‌های پیشانی و آهیانه‌ای را جدا می‌کند، نشان داد.قشر مغز لایه نازک خاکستری پوشاننده سطح مغز است. این لایه از سلول‌های عصبی مغز تشکیل شده است و ضخامت آن در نواحی مختلف مغز متفاوت است، اما تقریبا در همه جا ضخامتی بین ۲ تا ۴ میلی‌متر دارد.از نظر سلولی قشر مغز از ۶ لایه روی هم تشکیل شده است. البته ضخامت هر لایه در نواحی مختلف قشر متفاوت است و در برخی نواحی مغز برخی از این لایه‌ها ممکن است وجود نداشته باشند.لوب پیشانی یا لوب قدامی بخشی از مغز پستانداران است. محتوای شخصیتی، چاره‌یابی، هیجانات، تمرکز، داوری، سخن گفتن و حرکات ارادی از کارکردهای این لخته از مغز هستند. لوب پیشانی بیشترین تعداد نورون‌های حساس به دوپامین را داراست .لوب آهیانه‌ای یا لخته آهیانه‌ای بخشی از مغز جانوران است. لوب آهیانه‌ای بخش بالایی وسط نیم‌کره مغز است که بین لوب پیشانی و لوب پس‌سری و بالای لوب گیجگاهی قرار دارد.حس بساوایی، ادراک فضایی، ادراک دیداری، بازشناسی اندازه‌ها، رنگ و اشکال از یکدیگر و احساس درد از کارکردهای این لوب است.94 درصد فضانوردانی که در پرواز فضایی طولانی مدت شرکت کردند، این شرایط را داشتند. کمتر از 20 درصد از فضانوردانی که از پرواز فضایی کوتاه مدت بازگشته بودند نیز همین علائم را نشان دادند.لوب‌های پیشانی و آهیانه‌ای، عملکرد اجرایی بدن را کنترل می‌کنند، بنابراین هر گونه تاثیری در این نواحی مغز نگران‌کننده است و روشن است که هر چه مدت سفر فضایی بیشتر شود، اثرات VIIP نیز بدتر می‌شوند.یک راه حل برای از بین بردن علائم VIIP این است که یک سوراخ در کمر ایجاد کنیم و مایع نخاعی که از فشار موجود تولید شده را خارج کنیم.در حالی که انجام این کار یک روش احتمالی برای مجموعه کوچکی از زنان در زمین است، اما در حال حاضر هیچ روشی برای انجام چنین کار پیچیده‌ای در فضا وجود ندارد.هدف بعدی “رابرتز” این است که اثرات افزایش استنشاق دی‌اکسید کربن در فضانوردان را بررسی کند.درک این که چرا این تحقیق خیلی مهم است، سخت نیست. همانطور که ما هر روز بیشتر و بیشتر از زمین فاصله می‌گیریم و شروع به کاوش در فضا می‌کنیم، باید بدانیم که می‌توانیم در سفرهای طولانی مدت در گرانش صفر زندگی کنیم.فضانوردان باید برای یک سفر به مریخ، سه سال خارج از جاذبه زمین زندگی کنند. مریخ کمی جاذبه دارد، اما حدود یک سوم زمین است. ما باید بفهمیم که زندگی در این محیط برای مدت زمان طولانی، چگونه فضانوردان را تحت تاثیر قرار می‌دهد و چگونه می‌توانند این تاثیرات بر بدن و عملکرد عصبی خود را تسکین دهند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

شفق‌های شمالی و جنوبی مشتری به صورت مجزا می‌تپند

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس، مشتری بزرگترین و یکی از اسرارآمیزترین سیارات منظومه شمسی محسوب می‌شود. این غول گازی 1400 برابر زمین است و در حال حاضر فضاپیمای “جونو”(Juno) در مدار آن در حال انجام ماموریت و ارسال داده به سازمان فضایی آمریکا(ناسا) است.مطالعه شفق‌های مشتری یکی از اهداف ماموریت فضاپیمای “جونو” بوده است.این فضاپیما در تاریخ 5 جولای 2016 به مدار مشتری رسیده است و در حال عکسبرداری و انجام آزمایش‌های گوناگون بوده است.محققان کالج لندن به تازگی با استفاده از داده‌های ارسالی جونو و اطلاعات رصدی بدست آمده از تلسکوپ‌های اشعه ایکس زمین و در همکاری با مرکز اخترفیزیک دانشگاه هاروارد و ناسا به این نتیجه رسیده‌اند که شفق‌های قطبی در قطب‌های شمال و جنوب مشتری هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته و به صورت مجزا منتشر می‌شوند.سیاره مشتری که بزرگترین سیاره در منظومه شمسی است دارای جوی خاص و منحصر به فرد است.ارتفاع جو مشتری از سطح آن به 5000 کیلومتر می‌رسد و دما و فشار بالایی دارد و نکته جالب در رابطه با جو مشتری این است که بزرگترین شفق‌های منظومه شمسی نیز در جو آن دیده می‌شود.پیش از این نیز محققان آزمایشگاه فیزیک دانشگاه جان هاپکینز آمریکا به تازگی با آنالیز داده‌های این فضاپیما متوجه شدند منابع ایجاد طوفان‌های مغناطیسی در مشتری با زمین متفاوت است.شفق قطبی در پی برخورد ذرات منتشر شده از خورشید با میدان مغناطیسی سیارات  و یونیزه شدن مولکول‌های جو به وسیله‌ آنها ایجاد می‌شود.این پدیده علاوه بر زیبایی به دانشمندان کمک می‌کند تا بتوانند بر روی وضعیت فعالیت‌های خورشیدی مطالعه کرده و تغییرات آنها را شناسایی کنند.پیش از پرتاب فضاپیما برای شناخت بیشتر مشتری، شفق‌های آن بوسیله رصدخانه اشعه ایکس “چاندرا”(Chandra) و تلسکوپ فضایی “هابل”(Hubble) رصد شده بودند و در حال حاضر جونو با هر بار گردش به دور مشتری از یکی از دو قطب این سیاره عبور می‌کند و به بررسی وضعیت شفق‌ها در آنها می‌پردازد.در این تحقیق جدید محققان به سرپرستی دکتر “ویلیام دان”(William Dunn) انجام شده است تفاوت‌های قابل توجهی را در شفق‌های شمالی و جنوبی مشتری مشاهده کردند.در حالی که شفق‌های شمالی بدون نظم مشخصی می‌تابند در قطب جنوب با یک فاصله 11 دقیقه‌ای شفق‌ها می‌تابند که کاملا با وضعیت شفق‌ها در زمین متفاوت است.دکتر دان در کنفرانس خبری خود در آمریکا گفت: ما اصلا انتظار نداشتیم که این شفق‌های مشتری رفتار دوگانه‌ای داشته باشند و به همین دلیل مطالعات و بررسی‌های همه‌جانبه بیشتری مورد نیاز است.در حال حاضر محققان موفق شده‌اند یک نقشه جامع از روند انتشار شفق‌ها در قطب‌های مشتری تولید کنند و زمان انتشار اشعه ایکس ناشی از ذرات خورشیدی و جو مشتری را مشخص نمایند.دکتر دان در رابطه با این دستاورد افزود: اگر ما بتوانیم با عوامل ایجاد کننده این پرتوهای ایکس ارتباط برقرار کنیم قادر خواهیم بود از این روش برای برقراری ارتباط با دیگر اجرام فضایی در سراسر فضا استفاده کنیم که یک گام بسیار بزرگ و ارزشمند در جهت درک اشعه ایکس در سراسر جهان است.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

تشخیص تمایل به خودکشی با تصویربرداری مغز و یادگیری ماشینی

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، محققان در این مطالعه 34 نفر را مورد بررسی قرار دادند که 17 نفر از آنها تمایل به خودکشی داشته و 17 نفر موارد نوروپاتی(بیماری اعصاب محیطی) بودند.آنها فعالیت مغزی این شرکت‌کنندگان را با استفاده از تصویرسازی تشدید مغناطیسی کارکردی(fMRI) ثبت کرده و به صورت همزمان به آنها سه گروه از کلمات را ارائه کردند.این کلمات در سه دسته‌بندی کلمات مرتبط با مرگ، کلمات مثبت و کلمات منفی قرار داشتند.الگوریتم جدید که توسط این محققان توسعه یافته به درستی و با دقت 91 درصد توانست با بررسی اسکن مغزی این افراد، گروهی که به خودکشی تمایل داشتند را از گروه دیگر تشخیص دهد.این تیم تحقیقاتی قبلا یک مجموعه از آنچه که آنها “علامت‌های عصبی” نامیده‌اند، توسعه داده‌اند. این‌ها تصاویر مغزی هستند که برای پاسخ‌های احساسی خاص، به ویژه غم، شرم، خشم و غرور، مانند اثر انگشت عمل می‌کنند.مطالعه جدید نشان داد افرادی که به خودکشی گرایش دارند، پاسخ‌های هیجانی متفاوتی نسبت به مفاهیم خاص در مقایسه با افراد نوروپاتی از خود نشان می‌دهند.این پژوهش یکی دیگر از شواهدی است که نشان می‌دهد افرادی که مستعد خودکشی هستند، می‌توانند به صورت عینی هر چند با یک آزمایش خون یا یک اسکن مغزی شناسایی شوند.این پژوهش در مجله Nature Human Behavior منتشر شده است.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

سنجش کیفیت هوا با اپلیکیشن موبایلی

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، علم به ما می‌گوید که گیاهان به بهبود کیفیت هوا کمک کرده و فضا را برای ما مطبوع‌تر می‌کنند. اما تیم توسعه‌دهنده این اپلیکیشن، یک گام فراتر رفته و بیش از صد مقاله علمی را برای توسعه این اپلیکیشن مرور کرده‌اند.این اپلیکیشن که “تعادل زندگی گیاهی”(Plant Life Balance) نام دارد، یک سیستم رتبه‌بندی برای درک چگونگی تاثیر گیاهان مختلف بر کیفیت هوا و بهبود زندگی شهروندان است.این اپلیکیشن چگونگی جذب ترکیبات آلی فرار و سایر ذرات مانند گرد و غبار، گرده، بخار و دوده توسط گیاهان و همچنین عملکرد گیاهان در بهبود بهره‌وری و رفتار اجتماعی را نشان می‌دهد.Plant Life Balance همچنین تاثیر میزان کوچکی و بزرگی برگ گیاهان بر این روند را نیز مورد بررسی قرار می‌دهد.برای استفاده از این اپلیکیشن تنها کافیست تا کاربران یک عکس با گوشی هوشمند خود از فضای اتاق گرفته و همچنین تعداد و اندازه گیاهان موجود در این اتاق را در اپلیکیشن وارد کنند.پس از آن این اپلیکیشن داده‌ها را آنالیز کرده و وضعیت سلامت اتاق را بررسی کرده و به آن نمره می‌دهد.کاربران همچنین می‌توانند با کپی کردن تصویر گیاهان مجازی بر روی عکس اتاق، تاثیر وجود گیاهان جدید بر فضای اتاق را بسنجند.این اپلیکیشن رایگان بوده و برای سیستم‌های عامل iOS و Android در دسترس است.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

ایجاد جلوه‌های ویژه با هوش مصنوعی

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، پای هوش مصنوعی به دنیای تولید ویدئوموزیک‌ها نیز باز شده است. به تازگی شرکت اینتل از یک سامانه هوش مصنوعی برای “کریس لی” (Chris Lee) ستاره پاپ چینی رونمایی کرده است که در یکی از موزیک‌ویدئوهای وی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.سازندگان این سامانه موفق شدند جلوه‌های تصویری زیبایی از بارش باران و جاری شدن آب بر روی صورت خواننده را در کلیپ مورد نظر ایجاد کنند.این سامانه با استفاده از یادگیری ماشین و آنالیز همزمان وضعیت چهره فرد می‌تواند طوری قطرات باران و آب را بر روی صورت وی و بخش‌های دیگر تصویر ایجاد کند که طبیعی به نظر برسد.با استفاده از این سامانه می‌توان بخش زیادی از کار را از دوش تیم فیلمبرداری و صحنه‌پردازی برداشت و آن را با استفاده از این سامانه پیاده‌سازی کرد.این سامانه به هنرمندان و سینماگران کمک می‌کند که بیشتر بر روی جنبه‌های هنری کار خود تمرکز کنند و مباحث فنی دغدغه کمتری برای آنها ایجاد کند.این تیم هنری اعلام کرده‌اند در حال حاضر به دنبال ایجاد رئالیسم مطلق با استفاده از این سامانه نیستند و صرفا در حال کار برای شناخت قابلیت‌های این سامانه هوشمند هستند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

رصد اولین مهمان فراخورشیدی در منظومه شمسی

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، این جرم فراخورشیدی به تازگی در مداری سهمی‌وار از نزدیکی ما عبور کرده است و محققان آن را موقتا “A/2017 U1” نامیده‌اند.محققان در منظومه شمسی چندین سیارک و دنباله‌دار مشابه این سیارک را سال‌هاست که رصد می‌کنند اما این اولین جرم فضایی محسوب می‌شود که در خارج از منظومه شمسی ایجاد شده است.در تاریخ 19 اکتبر رصدخانه دانشگاه هاوایی در آمریکا در مجموعه رصدهایی برای شناسایی اجرام فضایی اطراف زمین موفق به رصد این جرم شد که در ابتدا نکته قابل توجهی در رابطه با آن وجود نداشت و زمانی که “راب وریک”(Rob Weryk) محقق این مرکز به بررسی آن پرداخت و همچنین داده‌هایی از رصدخانه آژانس فضایی اروپا در جزایر قناری منتشر شد، محققان به این نتیجه رسیدند که این یک جرم فضایی عادی محسوب نمی‌شود.اکثر اجرام فضایی در یک مدار مشخص و مشابه به دور خورشید می‌گردند که اکثرا بیضوی هستند اما در رابطه با A/2017 U1 داستان متفاوت است.این جرم 400 متری که با سرعت 44 کیلومتر بر ثانیه در حال حرکت است مدار بیضوی ندارد و مسیر حرکت آن شبیه سهمی است.”دیوید فارنوچیا”(Davide Farnocchia) از محققان مرکز مطالعات اجرام نزدیک زمین “سازمان فضایی آمریکا”(ناسا) در رابطه با این رصد منحصربفرد گفت: مدار این جرم شدیدترین نمونه‌ای است که من تا به حال تجربه کرده‌ام و می‌توان با اطمینان گفت که این جرم از خارج منظومه شمسی آمده و دیگر به اینجا بازنخواهد گشت.محققان اعلام کرده‌اند که این جرم فراخورشیدی نزدیک‌ترین فاصله نسبت به خورشید را در مدار بین خورشید و عطارد تجربه کرده است و در حال حاضر به سمت صورت فلکی “اسب بالدار”(Pegasus) در حال حرکت است.از نظر تعریف علمی مرز مشخصی بین تعریف یک دنباله‌دار و یک سیارک وجود دارد. سیارک‌ها قطعاتی بزرگ از سنگ و فلز هستند؛ اما دنباله‌دارها دارای مقادیر زیادی از یخ و غبار هستند که با تبخیر آنها بوسیله نور خورشید در پشت مسیر حرکت آنها دیده می‌شوند.چندی پیش کشف نمونه نادری از سوی منجمان باعث شد مرزی که در این تعریف وجود دارد، کمرنگ شود. سیارک‌هایی که مانند دنباله‌دارها رفتار می‌کنند، بسیار نادر هستند و تا به حال تنها 20 نمونه از آنها در کمربند سیارکی منظومه شمسی بین مریخ و مشتری دیده می‌شود که به آنها دنبال‌دارهای سیارکی گفته می‌شود.دنباله‌دار یک گلوله برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته‌شده و تقریباً به اندازه یک شهر کوچک است. ساختار دنباله‌دار شامل سه بخش هسته، گیسو و دم است. هسته بخش مرکزی آن است و از گرد و غبار و گاز و یخ ساخته شده‌ است. وقتی که دنباله‌دار نزدیک خورشید می‌شود، یخ‌های موجود در هسته آن تبخیر می‌شود و تبدیل به ابر بزرگی پیرامون دنباله‌دار می‌شود که گیسو نام دارد. نیروی مغناطیسی بسیار قوی است و طناب‌ها، گره‌ها و نوارهایی تولید می‌کند که دم یونی را از دم گرد و غباری جدا می‌کند.سرچشمه و منشأ دنباله‌دارها، ابر اورت یا کمربند کویپر است. دنباله‌دارها، غیر دوره‌ای و دوره‌ای هستند که غیر دوره‌ای‌ها گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آنها به شکل سهمی است. دنباله‌دارهای دوره‌ای نیز شامل دنباله‌دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت (۲۰ تا ۲۰۰ سال) است. در نامگذاری دنباله‌دارها، از نام کاشفان آن‌ها –یک شخص یا فضاپیما– استفاده می‌شود. اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی رهنمودی برای نامگذاری دنباله‌دارها مشخص کرده‌ است.دنباله‌دارها تفاوت‌هایی با دیگر اجرام منظومه خورشیدی از جمله سیارک‌ها، شهاب‌وارها، شهاب‌ها وشهاب‌سنگ‌ها دارند که مهم‌ترین آن‌ها چیزی است که آن‌ها از آن ساخته شده‌اند. برای نمونه، سیارک‌ها از فلزات و مواد سنگی و دنباله‌دارها از یخ، گرد و غبار و مواد سنگی ساخته شده‌اند. دنباله‌دارها انواع قابل‌توجهی مانند دنباله‌دار بزرگ و مسیر خورشیدی دارند.دنباله‌دارهای بزرگ آن‌قدر بزرگ نیستند که با چشم غیرمسلح دیده‌ شوند؛ با این حال وقتی به خورشید نزدیک می‌شوند، سطوح یخی آن‌ها تبخیر می‌شود و مقدار زیادی از گاز و گرد و غبار آن‌ها فرار می‌کند و جو و دم‌های بسیار بزرگی شکل می‌گیرد که دیدنی و قابل‌توجه است. این دنباله‌دارها، دنباله‌دارهای بزرگ نامیده می‌شوند. دنباله‌دار مسیر خورشیدی نیز طبقه ویژه‌ای از دنباله‌دارهاست که به هنگام حضیض خود، فاصله بسیار (حدود ۸۵۰٬۰۰۰ مایل) از خورشید دارند.سیارکها سیارات بسیار کوچکی هستند که از صخره و فلز ساخته شده‌اند. سیارک‌ها معمولا اجسام نامنظمی هستند و برگرد خورشید حرکت می‌کنند. هزاران سیارک در منظومه خورشیدی ما وجود دارند. بسیاری از آن‌ها میان مدار  مریخ و مدار مشتری قرار گرفته‌اند و گرد خورشید می‌گردند.دسته‌ای دیگر از آن‌ها در مکان‌های دیگر منظومه خورشیدی یافت می‌شوند. به نظر می‌رسد علت اینکه اغلب آن‌ها در فاصلهٔ مریخ و مشتری دیده می‌شوند این است که احتمالا در مدار بین این دو سیاره، سیاره دیگری نیز وجود داشته‌ است که به علت جاذبه شدید مشتری متلاشی شده‌ است و سیارک‌ها پدید آمده باشند.به سیارک‌هایی که بر اثر نیروی گرانش سیاره‌ها در مداری گیر افتاده باشند «سیارک اسیر» می‌گویند. در این صورت سیاره مزبور به گرد سیاره بزرگ‌تر می‌گردد که دو قمر مریخ از این دسته هستند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

تعداد سیاه‌چاله‌های راه شیری بیشتر از تصورات است

به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، رصد خانه فضایی اشعه ایکس “چاندرا”(Chandra) به تازگی موفق شده است یک سیاه‌چاله را که جرمی چند برابر جرم خورشید داشته و در فاصله 7200 سال نوری از زمین واقع شده شناسایی کند.سیاه‌چاله، ناحیه‌ای از فضا-زمان است که آثار گرانشی آن، چنان نیرومند است که هیچ چیز – حتی ذرات و تابش های الکترومغناطیسی مثل نور – نمی‌توانند از میدان گرانش آن بگریزند.نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش بینی می‌کند که یک جرم به اندازه کافی فشرده شده،می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاهچاله شود. مرز این ناحیه از فضا- زمان که هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد را افق رویداد می‌نامند.صفت «سیاه» در نام سیاه‌چاله برگرفته از این واقعیت است که همه نوری که از افق رویداد آن می گذرد را به دام می‌اندازد که از این دیدگاه، سیاه چاله رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارد.از سوی دیگر نیز، نظریه میدانهای کوانتومی در فضازمان خمیده پیش‌بینی می‌کند که افق های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می‌کنند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در مورد سیاهچاله‌های ستاره‌ای در حد چند میلیاردم کلوین است و از این رو ردیابی آن دشوار است.اجسامی که به دلیل میدان گرانشی بسیار قوی اجازه گریز به نور نمی‌دهند برای اولین بار درسده ۱۸ (میلادی) توسط جان میچل و پیر سیمون لاپلاس مورد توجه قرار گرفتند. نخستین راه حل نوین نسبیت عام که در واقع ویژگی‌های یک سیاهچاله را توصیف می‌نمود در سال ۱۹۱۶ میلادی توسط کارل شوارتزشیلد کشف شد.هر چند که تعبیر آن به صورت ناحیه‌ای از فضا که هیچ چیز نمی‌تواند از آن بگریزد، تا چهار دهه بعد به خوبی درک نشد.برای دوره‌ای طولانی این چالش مورد کنجکاوی ریاضیدانان بود تا اینکه در میانه دهه ۱۹۶۰، پژوهش‌های نظری نشان داد که سیاهچاله‌ها به راستی یکی از پیش بینی‌های ژنریک نسبیت عام هستند. یافتن ستارگان نوترونی باعث شد تا وجود اجرام فشرده شده بر اثر رمبش گرانشی به عنوان یک واقعیت امکانپذیر فیزیکی مورد علاقه دانشمندان قرار گیرد.اینگونه پنداشته می‌شود که سیاهچاله‌های ستاره‌ای در جریان فروپاشی ستاره‌های بزرگ در یک انفجار ابرنواختری درپایان چرخه زندگیشان بوجود می‌آیند. جرم یک سیاهچاله پس از شکل گیری می‌تواند با دریافت جرم از پیرامونش افزایش یابد. با جذب ستارگان پیرامون و بهم پیوستن سیاهچاله‌های گوناگون، سیاهچاله‌های کلان جرم با جرمی میلیونها برابر خورشید تشکیل می‌شوند.امواج رادیویی رصد شده از سیاهچاله جدیدیک سیاهچاله به دلیل اینکه نوری از آن خارج نمی‌گردد نادیدنی است، اما می‌تواند بودن خود را از راه کنش و واکنش با ماده از پیرامون خود نشان دهد. از راه بررسی برهمکنش میان ستاره‌های دوتایی با همدم نامرئی‌شان، اخترشناسان نامزدهای احتمالی بسیاری برای سیاهچاله بودن در این منظومه‌ها شناسایی کرده‌اند. این باور جمعی در میان دانشمندان رو به گسترش است که در مرکز بیشترکهکشان‌ها یک سیاه‌چاله کلان‌جرم وجود دارد. برای نمونه، دستاوردهای ارزشمندی بازگوی این واقعیت است که در مرکز کهکشان راه شیری ما نیز یک سیاهچاله کلان جرم با جرمی بیش از چهار میلیون برابر جرم خورشید وجود دارد.در توضیحات مربوط به این تصویر آمده است که این سیاه‌چاله‌ فوق‌العاده آرام و بی سروصداست.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

زنبور رباتیک حیرت‌انگیز دانشگاه‌ هاروارد

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، در حال حاضر شکل ظاهری نهایی “زنبور رباتیک”(RoboBee) دانشگاه هاروارد دیده نشده است. دانشگاه هاروارد این پروژه را از سال 2013 آغاز کرده است و در سال 2016 یک نمونه از این ربات‌ها را تولید کرد که می‌توانست همانند حشرات بر روی دیوار کاملا عمودی بایستد.در ادامه تلاش‌های محققان این دانشگاه، آنها موفق شدند رباتی بسازند که می‌تواند در محیط‌هایی مانند دریاچه‌ها کاوش کرده و مجددا از سطح آب پرواز کنند.شاید چنین حرکتی بسیار ساده به نظر برد اما از نظر فنی ابدا اینگونه نیست.برای ربات کوچکی به ابعاد دو سانتی‌متر و به وزنی کمتر از یک پنجم وزن یک سکه شیرجه زدن در آب و پرواز مجدد از سطح آب به هیچ عنوان راحت نیست. شنا کردن در آب برای این ربات ماننده شنا کردن در محیط مانند شربت غلیظ و یا عسل و جدا شدن از سطح آب به منزله شکستن یک دیوار آجری است.برای حل این مشکلات محققان موسسه “ویس”(Wyss) در دانشگاه هاروارد یک مکانیسم مناسب برای مناسب برای پرواز از آب به هوا طراحی کردند.این کار با بررسی وضعیت حشرات و همچنین انجام آزمایش‌های متعدد انجام شد و محققان فرکانس 220 تا 300 هرتز را برای پرواز تعیین کردند و برای حرکت در آب نیز فرکانس 9 تا 13 هرتز تعیین شده است.برای غلبه بر فشار سطح آب یک سامانه دو مرحله‌ای طراحی کردند که ابتدا آب را در یک محفظه شناور در زیر ربات جمع‌آوری می‌کند. یک صفحه الکترولیت در این محفظه قرار دارد که آب را به هیدروژن‌اکسید تبدیل می‌کند که با یک جرقه‌زنی کوچک اکسید هیدروژن قابل احتراق را احیا کرده و آن را به سوخت تبدیل می‌کند تا انرژی لازم برای جدا شدن از سطح آب را برای ربات فراهم ‌کند.از این ربات‌ها می‌توان در محیط‌های مختلف برای عملیات‌های جستجو نجات و حتی عملیات‌های جاسوسی استفاده کرد.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi