تاثیر عفونت‌های دوران بارداری بر رشد مغزی نوزاد

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، پژوهش جدیدی نشان داده است التهاب بدن زنان باردار که در اثر عفونت‌هایی مانند آنفولانزا یا استرس مزمن ایجاد می‌شود، می‌تواند رشد مغز نوزاد را تحت تاثیر قرار دهد.پژوهشگران “دانشگاه بهداشت و علوم اورگن”(OHSU) در آمریکا، 84 زن را در دوران بارداری و تا دو سال پس از تولد نوزاد، مورد بررسی قرار دادند.آنها دریافتند احتمال داشتن کودکانی که در سن دو سالگی در مقایسه با همسالانشان، در آزمون‌های حافظه مشکل داشتند، برای مادرانی که در زمان بارداری، به سطح التهاب بالایی دچار بودند، بیشتر بود.  متخصصان، براساس یافته‌هایی که بینش بی‌سابقه‌ای در مورد چگونگی رشد مغز جنین ارائه می‌دهند، به زنان باردار در مورد ضرورت تزریق واکسن آنفولانزا و احتیاط برای دوری از عفونت‌هایی که موجب واکنش‌های التهابی می‌شوند، هشدار دادند.با شیوع اضافه‌وزن در آمریکا، دکتر “دامین فر” (Damien Fair)، استادیار علوم اعصاب رفتاری و روانپزشکی در دانشگاه بهداشت و علوم اورگن و نویسنده ارشد این پژوهش هشدار داد که ممکن است این یافته‌ها، به مشکلات بحرانی امروز سیستم سلامت مرتبط نباشند.”فر” گفت: افزایش استرس و رژیم غذایی ضعیف، با توجه به استانداردهای امروز، متداول هستند اما تا حد زیادی میزان التهاب را در همه و نه فقط مادران، تحت تاثیر قرار می‌دهند. ما فقط به خاطر اهمیت درک این موضوع که چگونه سیستم ایمنی و التهاب، رشد ابتدایی مغز را تحت تاثیر قرار می‌دهند، باید عوامل موثر در التهاب بالا را شناسایی کنیم؛ بنابراین ممکن است هدف ما درمان‌هایی برای کمک به کاهش میزان التهاب و تاثیر آن بر رشد مغز باشد.این گروه پژوهشی، در مرحله نخست، تلاش کرد چگونگی تاثیر واکنش التهابی بدن مادر را بر رشد عصبی بفهمد.آنها با همکاری پژوهشگری از “دانشگاه کالیفرنیا در ارواین”(UC Irvine)، نمونه‌های خونی 84 زن باردار را در سه ماه اول، دوم و سوم بارداری آنها جمع کردند. سپس، یک نشان‌گر زیستی موسوم به “اینترلوکین 6” (IL-6) که به رشد مغزی جنین مرتبط است(اگرچه هرگز ارتباط مستقیم آن تایید نشد)، سنجیدند.مغز هر نوزاد، یک ماه پس از تولد با استفاده از “تصویرسازی تشدید مغناطیسی کارکردی” یا “اف‌ام‌آرآی” (fMRI)، اسکن شد و دو سال بعد، هر کودک، برای ارزیابی ناتوانی ذهنی، توسط متخصصان اطفال مورد آزمایش حافظه قرار گرفت.نهایتا، متخصصان، میان سطح بالای اینترلوکین 6، مغزهایی که در اف‌ام‌.آر.آی، عقب‌مانده تشخیص داده شده بودند و عملکرد ضعیف حافظه، ارتباطی قوی یافتند. این گروه پژوهشی تاکید کردند که زنان باردار نباید از این نتایج بترسند بلکه باید مراقب سلامتی خود باشند.دکتر “آلیس گراهام”(Alice Graham)، یکی از نویسنگان این پژوهش گفت: نتیجه پژوهش، به این معنا نیست که هر تماسی با عفونت، به تاثیر منفی بر کودک منجر می‌شود. در هر حال، این یافته‌ها، نشان‌دهنده راه‌های تازه‌ای برای پژوهش هستند و می‌توانند به کسانی که خدمات بهداشتی را ارائه می‌دهند، کمک کنند تا به چگونگی و زمان تاثیر التهاب بر رشد یادگیری بلندمدت و سلامت ذهنی، فکر کنند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

ثبت تصویر خیره‌کننده از مریخ توسط مدارگرد شناسایی ناسا

به گزارش ایسنا و به نقل از تک تایمز، “دوربین های‌رایز” (HiRISE)  مداگرد شناسایی مریخ ناسا، تصویر خیره کننده‌ای از “ماتارا کرتر” (Matara Crater) سیاره مریخ و “دره‌های کوچک” (gullies) اطراف آن، گرفته است.به گفته‌ ناسا این دره‌های کوچک در دهه‌های گذشته جریان داشته و بسیار فعال بوده‌اند.ناسا گفت: در تصویری که توسط مدارگرد شناسایی مریخ گرفته شده است کریستال‌های کوچک یخ در اطراف دو دره کوچک مشاهده شده است. تاکنون جریان تازه‌ای فعال نبوده است اما دوربین های‌رایز همچنان به مشاهده و بررسی خود ادامه خواهد داد.دره‌های کوچک یک ویژگی مشترک در سطح سیاره مریخ دارند، آنها اغلب در 30- 50 درجه عرض نیمکره شمالی و جنوبی رخ می‌دهند.تجزیه و تحلیل دره‌های کوچک مریخ نشان می‌دهد، که بر خلاف دره‌های روی زمین که با آب مایع تشکیل شده‌اند، دره‌های کوچک موجود در مریخ ممکن است به علت مکانیزم‌های دیگری غیر از جریان آب، تشکیل شده باشند.”جورج نونز” (Jorge Núñez) نویسنده ارشد این مطالعه و استاد دانشگاه “جانز هاپکینز” و همکارانش معتقدند که این دره‌های کوچک به دلیل انجماد و ذوب یخ کربن دی اکسید تشکیل شده‌اند.نونز افزود: می‌دانیم که در زمین و مریخ، حضور فیلوسیلیکات‌ها یا سایر مواد معدنی هیدراته، نشان دهنده تشکیل این دره‌های کوچک با آب مایع است.چگونگی تشکیل دره‌های کوچک در مریخکربن دی اکسید جو مریخ بیش از 95 درصد است. مریخ سیاره‌ای است که دارای فصل‌های مختلفی است و در طول زمستان حالت دی اکسید کربن جوی از گاز به جامد تبدیل می‌شود.سپس این دی اکسید کربن جامد این دره‌های کوچک و حفره‌ها را در سطح سیاره مریخ تشکیل می‌دهند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

آرشیو تصاویر ناسا به حراج گذاشته می‌شود+تصاویر

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی‌میل، آژانس فضایی آمریکا (ناسا) 1500 عکس آرشیو دوران طلایی اکتشافات فضایی از مریخ، صورت فلکی “جمینای” یا “دوپیکر” و ماموریت‌های آپولو را به قیمت 12 هزار دلار به حراج گذاشته خواهد شد.مجموعه‌ای باورنکردنی از 1500 عکس از برنامه‌های فضایی مهم ایالات متحده آمریکا به حراج گذاشته می‌شود.این مجموعه، افرادی را که برای اولین بار به اکتشافات فضایی فرستاده شده‌اند و مجموعه‌ای از اولین‌ها را نشان می‌دهد و ویژگی‌های متعددی را شامل می‌شود، از جمله اولین کسی که قدم روی ماه گذاشت، نخستین راهپیمایی فضایی و اولین انسانی که به دور زمین چرخید.فهرست‌بندی 11 ساله ماموریت‌های انسانی از 1961 تا 1972، عکس‌هایی مربوط به معروف‌ترین پرتاب‌های تاریخی که برخی از آنها تاکنون دیده نشده‌اند، از جمله ماموریت‌های مرکوری، جمینای و آپولو است.نکات برجسته این مجموعه که قرار است برای فروش بین 9 تا 12 هزار دلار به حراج گذاشته شود، شامل عکس‌هایی از لحظات پرتاب، فضانوردان معلق در فضا، “طلوع زمین” و نیمه تاریک ماه است.طلوع زمین(Earthrise) نام نگاره‌ای از کره زمین است که در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ در ماموریت آپولو 8 توسط ویلیام اندرز ثبت شد. این صحنه ابتدا توسط فرانک بورمان ثبت شده و سپس اندرز توسط دوربین “Hasselblad 500EL ” نگاره‌ای رنگی از این رخداد ثبت کرد. این نگاره توسط مجله لایف در فهرست ۱۰۰ تصویر متحول کننده زندگی بشر قرار گرفته است.این مجموعه شامل یک عکس تاریخی از 13 اوت 1969 است که فضانوردان آپولو 11، “نیل آرمسترانگ”، “باز آلدرین” و “مایکل کالینز” را نشان می‌دهد که از بالای سقف باز یک ماشین در یک مسیر رژه در شیکاگو برای جمعیت دست تکان می‌دهند.این آرشیو توسط یکی از کارمندان آژانس تصویر ملی ایجاد و در 9 بند دسته‌بندی شده است که در یک حراج در تاریخ 19 آوریل فروخته می‌شود.آپولو یکی از برنامه‌های ناسا بود که در سال 1961 راه‌اندازی شد و انسان را به ماه رساند.چهار پرواز اول تجهیزات را برای برنامه آپولو تست کرد و شش پرواز از هفت پرواز دیگر قادر به فرود روی ماه بودند.اولین ماموریت انسانی به ماه، “آپولو 8” بود که در کریسمس سال 1968 به دور ماه چرخید، اما روی آن فرود نیامد.خدمه “آپولو 9” 10 روز به دور ماه و زمین چرخیدند و نخستین پرواز قمری را به انجام رساندند. بخشی از آن موشک، بعدها “نیل آرمسترانگ” را روی ماه فرود آورد.ماموریت “آپولو 11” برای اولین بار در 20 ژوئیه سال 1969روی ماه فرود آمد.در حالی که “کالینز” در مدار ماه باقی ماند،”آرمسترانگ” و “آلدرین” روی سطح ماه قدم گذاشتند.هنگامی که “آرمسترانگ” تبدیل به اولین فردی شد که پا به ماه می‌گذاشت، گفت: این یک قدم کوچک برای یک انسان و یک جهش بزرگ برای بشریت است.”آپولو 12″ پس از آن در 19 نوامبر همان سال روی “اقیانوس طوفان‌ها” فرود آمد. “اقیانوس طوفان‌ها” نام دشت “بازالتی” بسیار بزرگی بر روی سطح کره ماه است.”آپولو 13″ سومین ماموریت فرود روی ماه بود، اما تنها کمتر از 56 ساعت طول کشید، چرا که انفجار مخزن اکسیژن خدمه را مجبور کرد فرود را لغو کنند و به زمین بازگردند.از این واقعه یک فیلم نیز در هالیوود با بازی “تام هنکس” ساخته شد.”آپولو 15″ نهمین ماموریت قمری در برنامه فضایی آپولو بود و در آن زمان به دلیل مدت طولانی پرواز و تاکید بیشتر بر اکتشافات علمی نسبت به ماموریت‌های قبلی، موفق‌ترین پرواز فضایی نام گرفت.آخرین فرود روی ماه توسط برنامه آپولو در سال 1972 اتفاق افتاد که طی آن 12 فضانورد سطح ماه را لمس کردند.در سه ماموریت پایانی، فضانوردان برای شناخت بیشتر، با یک کاوشگر، سطح ماه را درنوردیدند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

انسان‌ها در گذشته، رنگ آبی را تشخیص نمی‌دادند!

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس‌الرت، قدرت بینایی انسان، باورنکردنی است. بیشتر انسان‌ها، قابلیت دیدن حدود یک میلیون رنگ را دارند؛ با این حال هنوز واقعا مشخص نیست همه انسان‌ها رنگ‌ها را به طور یکسان درک کنند اما شواهدی هم مبنی بر این موضوع وجود دارد که انسان‌ها در واقع در گذشته، رنگ آبی را نمی‌دیده‌اند.این شواهد به سال 1800 بازمی‌گردد؛ هنگامی که “ویلیام گلدستون”(William Gladstone) – که بعدها نخست وزیر انگلستان شد- فهمید که هومر در کتاب “ادیسه”، اقیانوس را به رنگ شرابی تیره و رنگ‌های عجیب دیگر توصیف کرده اما از لغت آبی استفاده نکرده است.در واقع، نخستین ملتی که واژه‌ای برای رنگ آبی داشت، مصریان بودند. به نظر می‌رسد از آن زمان به بعد، آگاهی در مورد رنگ در جوامع امروزی گسترش یافت.اما آیا اجداد ما تنها به خاطر وجود واژه‌ای برای این رنگ، قادر به دیدن آن بودند؟برای پاسخ به این سوال، پژوهش‌های بسیاری صورت گرفته است اما یکی از قانع‌کننده‌ترین آنها در سال 2006 توسط “جولز دیویداف”(Jules Davidoff)، روانشناس دانشگاه “گولداسمیت”(Goldsmiths) لندن به چاپ رسید.دیویداف و گروهش، با قبیله “هیمبا”(Himba) در نامیبیا کار کردند. در زبان این قبیله، هیچ واژه‌ای برای رنگ آبی و هیچ تشخیص واقعی میان رنگ های سبز و آبی وجود نداشت.دیویداف برای بررسی این که افراد قبیله هیمبا، واقعا رنگ آبی را می‌بینند یا نه، به آنها حلقه‌ای با 11 مربع سبز و تنها یک مربع آبی نشان داد. آنها تلاش کردند به دیویداف بگویند رنگ کدام‌یک از مربع‌ها متفاوت است و دیویداف، با واژه‌های بیشتری برای رنگ سبز مواجه شد.سپس برای وارونه ساختن آزمایش، همان حلقه با 11 مربع از سایه رنگ سبز و یک مربع با سایه متفاوتی از این رنگ به انگلیسی زبانان نشان داده شد.همان‌طور که می‌بینید تشخیص مربع متفاوت در این تصویر، بسیار دشوار است.اما قبیله هیمبا توانست مربع متفاوت را فورا تشخیص دهد.آزمایش دیگری که در سال 2007 توسط دانشمندان دانشگاه “ام‌آی‌تی” (MIT) انجام شد، نشان داد که بومیان روسی زبان که واژه خاصی برای رنگ آبی ندارند اما واژه‌ای برای آبی روشن و آبی تیره دارند، می‌توانند سایه‌های آبی روشن و تیره را بسیار سریع‌تر از  انگلیسی زبانان تشخیص دهند.این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که احتمالا اجداد ما، تا زمانی که واژه‌ای برای رنگ آبی نداشتند، آن را تشخیص نمی‌داده‌اند و یا به طور دقیق‌تر، هرگز آن را نمی‌دیده‌اند.نسخه‌ای از این بررسی، در ابتدا در مارس سال 2015 به چاپ رسیده بود.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

امنیت بالای صندلی‌های روبه‌عقب خودروها در تصادفات

به گزارش ایسنا به نقل از SAE International، صندلی‌های رو به عقب در برخی خودروها، کاهش چشمگیری را در مرگ و آسیب نوزادان و کودکان نوپا در تصادفاتی که جلوی خودرو یا طرفین آن ضربه می‌خورد، نشان داده‌اند. اما این صندلی‌ها، درزمینه‌ی تصادفاتی که پشت خودرو ضربه می‌خورد کمتر موردبحث قرار گرفته‌اند. ازآنجاکه تصادفاتی که در آن‌ها پشت خودرو ضربه می‌خورد، بیش از 25 درصد از تمام تصادفات را تشکیل می‌دهند، پژوهشگران مرکز پزشکی دانشگاه وکسنر در ایالت اوهایو پژوهش جدیدی را برای بررسی تأثیر صندلی‌های رو به عقب خودرو در این تصادفات انجام داده‌اند.جولی منسفیلد، نویسنده سرپرست این پژوهش و طراح پژوهش در مرکز پژوهشی صدمات بیومکانیک در کالج پزشکی ایالت اوهایو، می‌گوید: «این سؤالی است که والدین، زیاد از من می‌پرسند، چراکه برخی نگرانی‌ها از این‌که کودک با ضربه‌ی تصادف رودررو باشد وجود دارد. این موضوع نشان می‌دهد که والدین، واقعاً درباره‌ی این‌که این ضربه‌ها به چه صورت وارد می‌شوند، فکر می‌کنند.»منسفیلد و تیم پژوهشی‌اش با چندین صندلی رو به عقب خودرو، آزمایش تصادف انجام دادند و روی اثر ویژگی‌های مختلف، مانند محل دسته‌ی حمل‌ونقل و میله‌های ضد جهش، پژوهش کردند.در این پژوهش، مشخص شد زمانی که از این صندلی‌ها به‌درستی استفاده شود، همه نوع آن، مؤثرند، چراکه نیروهای تصادف را جذب کرده و درعین‌حال حرکات کودک را کنترل می‌کنند. این امر، صندلی‌های رو به عقب خودرو را بدون در نظر گرفتن جهت ضربه‌ی تصادف، به انتخاب‌های ایمنی تبدیل می‌کند.منسفیلد می‌گوید: «با وجود اینکه کودک با جهت ضربه تصادف رودررو است، به این معنی نیست که صندلی رو به عقب خودرو کارش را انجام نخواهد داد. این صندلی هنوز ویژگی‌ها و مکانیسم‌های گوناگون بسیاری دارد تا انرژی تصادف را جذب کرده و از کودک محافظت کند.»منسفیلد می‌گوید آنچه آن‌ها یافته‌اند با داده‌های تصادفی که در دنیای واقعی وجود دارد هماهنگی خوبی دارد و مهم است والدین از دستورالعمل‌های توصیه‌شده درباره‌ی نوع مناسب صندلی خودرو متناسب با قد، وزن و سن کودکشان پیروی کنند.این پژوهشگر ادامه داد: «صندلی‌های رو به پشت خودرو امکان محافظت از سر، گردن و ستون فقرات را دارند و از مناطق بسیار حساس بدن به‌خوبی محافظت می‌کنند. این مناطق به‌خصوص در نوزادان و کودکان کم سن آسیب‌پذیرند، چراکه ستون فقرات و مهره‌های آن‌ها هنوز به‌طور کامل رشد نکرده است.»انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

درمان احتمالی ناشنوایی بوسیله یک ملکول

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، دانشمندان یک راه حل برای قراردادن یک ملکول در گوش داخلی ایجاد کرده‌اند که این ملکول به اصلاح سلول‌ها کمک خواهد کرد.ناشنوایی ناشی از سن و سر و صدا به علت تجزیه سلول‌های مویی شنوایی به وجود می‌آید و دسته‌های نورون‌هایی که ارتعاشات این سلول‌ها را به مغز انتقال می‌دهند، با تجزیه سیناپس‌هایی که سلول‌ها را متصل می‌کنند، همراه هستند.مشکل این است که مایع دائما در قسمت گوش داخلی که این سلول‌ها و نورون‌ها قرار گرفته‌اند، در حال حرکت است. حلزون گوش از استخوان ساخته شده است به این معنی است که هر دارویی که در آنجا استفاده شود، جا به جا خواهد شد.با توجه به این موضوع، دانشمندان یک مولکول را طراحی کرده‌اند که در آن 7، 8 دی هیدروکسی فلاون و بیسفسفونات با یکدیگر ترکیب می‌شوند. ملکول پیشین، یک پروتئین که برای توسعه و عملکرد سیستم عصبی مهم بود را شبیه سازی می‌کرد، در حالی که این روش جدید داروئی است که به استخوان‌ها می‌چسبد.در آزمایشاتی که روی بافت گوش موش در یک پتری دیش انجام می‌شد، این مولکول نه تنها در جای خود ماند، بلکه این نورون‌ها نیز با بازسازی سیناپس‌ها که منجر به اصلاح سلول‌های مویی شنوایی و خود نورون‌ها می‌شد، پاسخ دادند.با این حال، هنوز این تحقیق در مراحل اولیه است، زیرا این راه حل تنها بر روی حیوانات آزمایش شده است. با این وجود، دانشمندان بر این باورند که این یک گام بسیار مهم است.”چارلز ای مکینا” (Charles E. McKenna) استاد دانشگاه کالیفرنیا جنوبی می‌گوید: ما نمی‌گوییم این یک درمان برای ناشنوایی است. این یک اصل قانونی برای یک رویکرد جدید است که بسیار امیدوار کننده است.این تحقیق در مجله” Bioconjugate Chemistry”  منتشر شد. انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

ترکیب کریسپر و بارکدگذاری دی.ان.ای برای ردیابی رشد سرطان

به گزارش ایسنا و به نقل از مدیکال اکسپرس، دانشمندان دانشگاه استنفورد راهی برای اصلاح جفت ژن‌های مرتبط با سرطان در ریه موش‌ها پیدا کرده‌اند و سپس سلول‌های تومور را ردیابی می‌کند. این یک روش ترکیبی است که می‌تواند به طور چشمگیری سرعت تحقیقات سرطان و توسعه دارو را افزایش دهد.در نهایت این کار دانشمندان را قادر می‌سازد تا تنوع ژنتیکی سلول‌های موجود در تومورهای خارج از آزمایشگاه را تقلید و سپس مطالعه کنند.”مونته وینسلو”(Monte Winslow) ژنتیک شناس دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد و یکی از نویسندگان ارشد این مطالعه گفت: سرطان‌های انسانی تنها یک جهش سرکوب کننده تومور ندارند بلکه آنها ترکیبی هستند. سوال این است که چگونه ژن‌های جهش یافته همکاری می‌کنند و یا در برخی موارد با یکدیگر همکاری نمی‌کنند؟چند سال پیش چنین مطالعاتی یک تلاش بسیار مهیج و طولانی مدت بود. این تحقیق نیاز به پرورش چند رده از موش‌های اصلاح شده ژنتیکی داشت که هر کدام از آن‌ها با یک جفت متفاوت از ژن‌های سرکوبگر تومور غیرفعال شده بودند و برای بررسی تمام ترکیبات، صدها یا هزاران موش مورد نیاز بود.اما در مقابل در این تحقیق وینسلو و همکارانش، آزمایشات خود را در چند ماه با کمتر از 2 موش به انجام رساندند. وینسلو گفت: ما ژنوتیپ‌های زیادی از تومورهای سرطانی ریه بیش از 15 سال گذشته را بررسی کرده‌ایم.این تیم از “کریسپر- کَس۹” (CRISPR-Cas9) یک ابزار قدرتمند ویرایش ژن که به راحتی می‌تواند سبب جایگزینی، اصلاح و یا حذف توالی های ژنتیکی در داخل ارگانیسم‌ها شود، استفاده کردند تا تومورهای متعدد و ژنتیکی مجزا در ریه‌های حیوانات ایجاد کنند. وینسلو گفت: ما می‌توانیم هزاران تومور کلونال را در بدن یک موش تزریق کنیم.با این حال برای بدست آوردن نتیجه‌های مفید در مورد اثرات ترکیبی جهش ژن‌های مختلف، دانشمندان به یک روش دقیق برای ردیابی رشد تومورهای مختلف نیاز داشتند. در اینجا تکنیک‌های مرسوم که شامل تلاش شکافتن و مقایسه اندازه تومورها بود، ناکافی بودند.یان وینترز دانشجوی وینسلو گفت: این روش ناکارآمد بود، ما نیاز به یک روش بهتر برای اندازه گیری حجم تومور داریم.”دیمتری پترو” (Dmitri Petrov) زیست شناس تکاملی دانشگاه استنفورد و نویسنده ارشد مطالعه جدید هنگامی که در آزمایشات وینسلو شرکت می‌کرد، او فکر کرد که این تکنیک ممکن است بر روی موش‌ها عمل کند.شمارش بارکدهاایده پترو این بود که پیوندهای کوتاه و منحصر به فرد دی ان ای را به سلول‌های توموری جداگانه در داخل ریه موشها متصل کنند. هر توالی به عنوان یک بارکد ژنتیکی مجزا عمل می‌کند و همانطور که هر کدام از سلول‌های سرطانی تقسیم می‌شوند درون یک تومور رشد می‌کنند و در نتیجه تعداد بارکد افزایش می‌یابد.در حال حاضر، به جای اینکه دانشمندان به سختی تومورها را بیرون بیاورند، می‌توانند کل ریه سرطانی را بیرون آورده و سپس آن را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند، سپس با تجزیه و تحلیل دقیق توالی دی ان ای می‌توانند با شمارش تعداد بارکدها تشخیص دهند که تومور چه اندازه بزرگ است.پترو افزود: این نشان دهنده 10 گام  پیشرفت در توانایی ما برای مدل‌سازی سرطان انسان است. اکنون ما می‌توانیم تعداد زیادی تومور با امضاهای ژنتیکی خاص در همان موش تولید کنیم و رشد آنها را به صورت جداگانه در مقیاس و دقت بالا دنبال کنیم.تنوع ژنتیکیترکیبی از کریسپر- کَس9 و بارکد سازی دی ان ای می‌تواند دانشمندان را قار سازد که در آزمایشگاه نوعی تنوع ژنتیکی که در بیماران سرطانی مشاهده می‌شود را تکثیر کنند.نتیجه قابل توجه تحقیقات دانشمندان این است که بسیاری از ژن‌های سرکوب کننده تومور وابسته به زمینه هستند به این معنی که آنها بر رشد سرطان در حضور یا عدم وجود ژن دیگری تاثیر می‌گذارند.روش ترکیبی این تیم همچنین می‌تواند برای آزمایش داروی سرطان نیز مفید باشد. شرکت‌های داروسازی می‌توانند به طور همزمان یک دارو را در هزاران تغییرات تومور آزمایش کنند تا ببینند کدام یک به درمان پاسخ می‌دهند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

تهیه اولین نقشه بزرگ‌ مقیاس از سن کهکشان راه شیری

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، نتایج این پژوهش امروز، توسط “مارینا رجکوبا” (Marina Rejkuba) در “هفته نجوم و علوم فضایی  اروپا” (EWASS) در لیورپول ارائه خواهد شد.کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی با یک برآمدگی در مرکز است. مطالعات پیشین نشان داده است که این برآمدگی دارای دو جزء است: یک جمعیت متشکل از ستاره‌های فاقد فلز که دارای بخش کروی هستند و یک جمعیت ستاره‌های غنی از فلز که یک کمربند با نوار طولانی را تشکیل می‌دهند. با این حال، تجزیه و تحلیل سن ستارگان تا به امروز نتایج متناقضی داشته است. در حال حاضر، یک تیم بین‌المللی به رهبری ستاره‌شناسان “رصدخانه جنوبی اروپا” (ESO)، رنگ، روشنایی و اطلاعات طیفی را در مورد شیمی ستاره‌ها مورد بررسی قرار داده‌اند تا نقشه‌ی سن راه شیری را تهیه کنند.این تیم از داده‌های شبیه سازی و مشاهده شده برای میلیون‌ها ستاره از “متغیرهای ویستا در کهکشان راه شیری” (VVV) در بررسی درونی راه شیری استفاده کرده است.رجکوبا می‌گوید: ما رنگ و روشنایی ستاره‌ها را برای پیدا کردن آن ستاره‌هایی که به نقطه سوخت هیدروژن خود در هسته که یک شاخص حساس سن است، رسیده اند مورد تجزیه و تحلیل قرار دادیم. یافته‌های ما با برآمدگی راه شیری قدیمی سازگار نبود. جوانترین ستاره‌هایی که ما می‌بینیم حداقل 7 میلیارد ساله هستند.نتایج ارائه شده، براساس تجزیه و تحلیل سه ناحیه متغیرهای ویستا در کهکشان راه شیری نقشه مادون قرمز، که به ترتیب بزرگترین ناحیه مورد مطالعه در برآمدگی راه شیری است، هستند. در تمام سه ناحیه، یافته‌های مربوط به محدوده سنی ستارگان، سازگار است.”فرانسیسکو سرتو مادرید” (Francisco Surot Madrid)  نویسنده ارشد این مطالعه می‌گوید: مطالعات قبلی ما نشان داده‌اند که ستارگان غنی از فلز در نوار احتمالا جوانترین ستارگان هستند. نتایج ما می‌گویند که این نوار در حدود 7 میلیارد سال قبل تشکیل شده است.هدف نهایی این پروژه تهیه یک نقشه از تاریخ تشکیل ستاره کل برآمدگی راه شیری است.”النا والنتی” (Elena Valenti) یکی از نویسندگان این مطالعه می‌گوید: نقشه نهایی سرعت شکل گیری ستاره با داشتن دو تابع سن و فلزیت برای ستارگان در طول برآمدگی را نشان خواهد داد. این یک عنصر مهم در گفتن داستان کامل شکل گیری راه شیری خواهد بود.انتهای پیام Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

نخستین ایستگاه فضایی چین سرانجام سوخت

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، سازمان هوا­ فضای پکن اعلام کرد که امروز تقریبا درساعت 00:16 به وقت “گرینویچ” اولین ایستگاه فضایی چین موسوم به “تیانگونگ-۱” در بالای قسمت جنوبی “اقیانوس آرام” سوخت.  این ایستگاه فضایی که هم اکنون بدون سرنشین است، از سوی شبکه نظارت فضایی آمریکا ،استرالیا، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، کره جنوبی و نیز انگلستان ردیابی می شد. این در حالی است که سقوط بقایای این فضاپیما بعد از سوختن آن پیش‌بینی نشده بود. ایستگاه فضایی “تیانگونگ- 1” در تاریخ 30 سپتامبر سال 2011 در مرکز پرتاب ماهواره “جوی کوآن” چین (JSLC)روی موشک 2F/G  به فضا پرتاب شد و ۶.۵ سال به دور زمین چرخید.  در سال 2012 سه فضانورد ماموریت ” Shenzhou 9″ عازم این ایستگاه شدند که اولین فضانورد چینی زن نیز در میان آنها بود. در ابتدا قرار بود این آزمایشگاه فضایی در سال ۲۰۱۳ نابود شود ولی ماموریت آن چندین بار تمدید شد. ایستگاه فضایی “تیانگونگ- 1″ واحد نشانگر برای ایستگاه‌های بعدی ساخت چین محسوب می‌شد و قرار بود که ایستگاه فضایی بزرگتر ” تیانگونگ1″ در سال 2023 به فضا پرتاب شود. ولی در سال 2016  اوضاع طبق برنامه پیش نرفت و مدیر “اداره فضایی ملی چین” اعلام کرد که ارتباط “تله متری”(دوری سنجی) با ” تیانگونگ- 1 ” قطع شده است.با توجه به این که این ایستگاه فضایی 8.5 تن وزن داشته است، 20 درصد احتمال وجود داشت که “تیانگونگ-۱” به سطح زمین برسد ولی با وجود این که این ایستگاه فضایی در بالای یک اقیانوس منفجر شده است، شایعات مطرح شده مبنی بر آسیب‌های حاصله از فرود این ایستگاه فضایی به زمین، رد می‌شود.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi

اطلاعیه سازمان فضایی ایران درباره سقوط مدارگرد چینی

به گزارش ایسنا، اطلاعیه شماره یک سازمان فضایی ایران درخصوص سقوط مدارگرد چینی “تیانگونگ-۱” به شرح زیر است:درخصوص اخبار مربوط به سقوط مدارگرد چینی تیانگونگ-۱ موارد زیر به اطلاع هموطنان عزیز می‌رسد تا نگرانی‌ها مرتفع شود:۱.  این مدارگرد، نخستین ایستگاه فضایی متعلق به کشور چین است که به منظور انجام آزمایش‌های فضایی در سال ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شده و دارای قابلیت الحاق پرتاب‌گرهای حامل انسان در فضا است که تا سال ۲۰۱۶ به ماموریت خود ادامه داد. در این سال، سازمان ملی فضایی چین اعلام کرد که کنترل مداری این مدارگرد را از دست داده است.۲.  سازمان فضایی ایران با استفاده از دو رصدخانه خود و در تعامل با سازمان همکاری های فضایی آسیا-اقیانوسیه (اپسکو) از حدود ۲ ماه پیش و با نزدیک شدن به زمان ورود مجدد مدارگرد به جو زمین، وضعیت تیانگونگ-۱ را مورد پایش قرار داده است.۳. زمان و مکان دقیق سقوط این مدارگرد به دلیل پیچیدگی‌های فنی هنوز مشخص نیست، با این حال احتمال سقوط از ساعت ۲۳ شب ۱۲ فروردین ماه تا ۱۲ ظهر روز ۱۳ فروردین ۱۳۹۷ و در پهنه جغرافیایی ۴۳ درجه شمالی تا ۴۳ درجه جنوبی که مساحتی بیش از ۲۰۰ برابر کل مساحت ایران را دارد، بیشتر است.۴. مدارگرد با ورود به جو زمین، در اثر اصطکاک سوخته و متلاشی خواهد شد، اما امکان دارد که قطعاتی از آن با زمین برخورد نماید. همچنین لازم به ذکر است سقوط مدارگرد فوق هیچ تهدیدی برای مردم ایجاد نمی کند، کما اینکه به طور متوسط هر ساله هزاران قطعه پسماند فضایی و یا اجسام نزدیک به زمین در جو سقوط می کنند، پیش‌تر نیز شاهد سقوط و ورود مجدد مدارگردهایی با ابعاد مشابه به جو زمین بوده ایم. سخت‌ترین بقایای مدارگرد پس از عبور از جو در محدوده‌ای بسیار وسیع پراکنده خواهد شد که با توجه به وسعت خشکی و دریاهای زمین در عرض‌های جغرافیایی مشخص‌شده و تراکم جمعیت، احتمال برخورد این قطعات با مناطق مسکونی زمین بسیار کم است لذا این موضوع خطری را متوجه ساکنین کره زمین نخواهد کرد.۵.  قطعات احتمالی که به زمین می‌رسند، ممکن است حاوی برخی ترکیبات شیمیایی سمی باشد، که توصیه می شود از تماس با آن پرهیز شود.۶.  سازمان فضایی ایران، ضمن رصد مداوم این ایستگاه از طریق رصدخانه‌ها اخبار تکمیلی در این خصوص را منتشر خواهد کرد.از هموطنان عزیز تقاضا می شود اخبار صحیح را فقط از طریق مراجع رسمی دنبال کنند و به شایعات و اخباری که بر اساس حدس و گمان منتشر می شود توجه نکنند.انتهای پیامLet’s block ads! (Why?)
Source: elmi