چرا بعضی افراد در هواپیما به گریه می‌افتند؟

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس‌الرت، افراد بسیاری وجود دارند که از سفر هوایی لذت نمی برند و تجربه خوبی از این گونه سفرها ندارند. ممکن است برخی از آنها، در طول سفر هوایی، مانند یک کودک گریه کنند.پژوهشی که در سال 2011 به چاپ رسید، نشان داد 55 درصد از افراد در طول پرواز، دچار فوران احساسات می‌شوند. 41 درصد از مردان نیز گفتند که برای پوشاندن اشک‌های خود از یک ملحفه استفاده می‌کنند.
برخی پژوهش‌ها ادعا می‌کنند پرواز کردن، امر عجیبی برای بدن است، بر حالات روحی تاثیر می‌گذارد، با احساسات در هم می‌آمیزد و موجب می‌شود احساس دردناک‌تری را تجربه کنیم.
فشار هوای پایین می‌تواند میزان اکسیژن خون را تا 25 درصد کاهش دهد و تهویه، محیط را تا حد زیادی خشک کند. “کم‌اکسیژنی” یا ” هیپوکسی” (hypoxia) ملایم می‌تواند ما را به انجام کارهای عجیب وادارد زیرا بر افکار و توانایی تصمیم‌گیری اثر می‌گذارد. بنابراین، ممکن است در این هنگام، احساس آسیب‌پذیری کنیم؛ به‌خصوص هنگامی که به تنهایی سفر می‌کنیم، برای چندین ساعت با افکار و احساسات عجیبی احاطه می‌شویم.

برخی دانشمندان باور دارند گریه کردن، رفتاری است که در طول قرن‌ها، برای رفع این مشکل به کار رفته است. گریه کردن موجب می‌شود دیگر افراد نسبت به ما احساس تاسف داشته باشند و ما را تسلی دهند. بنابراین شاید در یک محیط غیرمعمول و آسیب‌پذیر، این رفتار ابتدایی بر ما غلبه و به این صورت، به پیدا کردن چند دوست کمک کند.
بزرگسالان، به ندرت در فضاهای عمومی گریه می‌کنند تا زمانی که تنها شوند، منتظر می‌مانند. در حقیقت، برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهند دلیل تمایل بزرگسالان به گریه در تنهایی این است که تنهایی، احساسات منفی آنها را به کار می‌اندازد و در نهایت از بین می‌برد.
نشستن روی صندلی هواپیما هم اثر مشابهی دارد. حتی اگر دیگران در کنار شما باشند، ممکن است گاهی اوقات، احساس تنهایی کنید.
شاید یک عامل دیگر، این باشد که در هواپیما دلایل حواس‌پرتی کمتری داریم. معمولا در خانه می‌توانیم با تماشای تلویزیون، بازی با تلفن همراه و صحبت کردن با یک نفر، از افکار منفی فاصله بگیریم اما این امکان در هواپیما وجود ندارد. بدین ترتیب، بیشتر روی افکار منفی متمرکز می‌شویم و امکان فوران احساسات در ما بیشتر می‌شود.
هنوز پژوهش خاصی در مورد دلیل گریه کردن در طول سفر هوایی صورت نگرفته است اما یک راه پیشنهادی برای حل مشکل گریه کردن این است که به یاد داشته باشید تنها نیستید.
این پژوهش، در وب‌سایت خبری ” Business Insider” پخش شد.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

بررسی خوشه کهکشانی محلی با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، یک گروه بین‌المللی از ستاره‌شناسان، موفق شده‌اند با کمک تلسکوپ فضایی هابل، جامع‌ترین بررسی را در مورد ” خوشه کهکشانی محلی”(local universe) انجام دهند.این داده‌های جدید، به دانشمندان در درک بهتر چگونگی شکل‌گیری ستاره‌ها و فرآیند تکامل کهکشان‌هایی مانند کهکشان راه شیری کمک خواهند کرد.

پژوهشگران، گروه بزرگی شامل 50 کهکشان را با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل، مورد بررسی قرار دادند. گونه‌های انتخاب شده برای این بررسی، شامل کهکشان‌های مارپیچی بزرگی مانند کهکشان راه شیری و کهکشان‌های کوچکتری با فاصله حدود 60 میلیون سال نوری از زمین هستند. هر یک از این کهکشان‌ها، براساس جرم، میزان شکل‌گیری ستاره و فراوانی عناصر سنگین‌تر از هیدروژن و هلیوم، انتخاب شدند.
نتیجه اکتشافات اشعه مرئی و اشعه ماوراءبنفش این ساختارهای گسترده کیهانی به دست آمده با “دوربین دامنه وسیع 3 هابل”(WFC3) و “دوربین پیشرفته نقشه‌برداری”(ACS)، به تصاویر بایگانی شده‌ای که پیشتر با این تلسکوپ گرفته شده بودند، ضمیمه شد.
ستاره‌شناسان، از این داده‌های تلسکوپ هابل برای گردآوری دو فهرست‌نامه بزرگ کیهانی استفاده کردند که یکی، داده‌های نزدیک به هشت هزار خوشه ستاره‌ای را در بر می‌گیرد و دیگری، 39 میلیون ستاره با جرم بیش از پنج برابر جرم خورشید را مشخص می‌کند.
ستاره‌های موجود در این فهرست‌ها، فوق‌العاده داغ، روشن و جوان هستند و مقادیر زیادی از اشعه ماوراءبنفش منتشر می‌کنند. ستاره‌شناسان امیدوارند با بررسی این ستاره‌ها و خوشه‌های گسترده آنها، چگونگی تعامل آنها با محیط، فرآیند حاکم بر اختیارات‌شان و ارتباط میان به وجود آمدن یک ستاره و عناصر بزرگ کهکشانی مانند کهکشان مارپیچ را بهتر درک کنند.

البته، اکتشافات و بینش‌های نشات‌گرفته از داده‌های جدید، به کهکشان کوچک ما محدود نمی‌شود.  با این روش، ستاره‌شناسان می‌توانند به بررسی سیارات منظومه شمسی و سیارات فراخورشیدی بپردازند و دانشمندان نیز قادر خواهند بود برای شرح سیگنال‌های منتشر شده از کهکشان‌های بسیار دور، داده‌های گردآوری شده از کهکشان‌های موجود در خوشه کهکشانی محلی را مورد استفاده قرار دهند.
کهکشان‌های مشخص شده در فهرست‌های جدید، اهداف وسوسه‌کننده‌ای را به تلسکوپ‌های فضایی آینده مانند “تلسکوپ فضایی جیمز وب” ارائه خواهند کرد. قدرت و پیچیدگی تلسکوپ‌های نسل بعد، برای دانشمندان، امکان اکتشافاتی را بر مبنای اطلاعات این فهرست و درک بیشتر انسان از کهکشان‌های این جهان فراهم می‌کند.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

تحویل 5 دقیقه‌ای همبرگر با پهپاد

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، شرکت حمل و نقل “اوبر”(Uber) در نظر دارد ایده تحویل سفارش غذا با پهپاد را برای اولین بار در شهر سن‌دیه‌گو آغاز کند.”اوبر” هیچ‌گاه برنامه‌های خود را برای راه‌اندازی یک سیستم خدمات حمل و نقل برای تحویل سفارش‌های غذا مخفی نکرده است و به نظر می‌رسد که می‌خواهد سیستم خدمات تحویل مواد غذایی خود را با همراهی پهپادها شروع کند.
“دارا خسروشاهی”، مدیرعامل ایرانی این شرکت در کنفرانس هفته گذشته خود اعلام کرد که یک برنامه آزمایشی را اجرا می‌کند که در نهایت می‌تواند طی مدت 5 دقیقه سفارش مشتریان را از طریق پهپادها به دستشان برساند.
خدمات تحویل بسته توسط پهپاد که غذا را به طور مستقیم درِ خانه مشتری تحویل دهد، ایده‌ای است که توسط چند شرکت که به دنبال راه‌اندازی چنین سیستمی هستند، با پیشرفت‌های امیدوارکننده در سال‌های اخیر همراه بوده است.
به عنوان مثال پهپادهای “الفبت”(Alphabet) برای تحویل یک نوع غذای مکزیکی (بوریتو) به مشتریان در برنامه‌های آزمایشی در استرالیا و ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفته‌اند و رستوران “دومینو” در حال آزمایش تحویل پیتزا در نیوزیلند است.
در حال حاضر “اوبر” قصد دارد تا آزمایشات خود را به عنوان بخشی از یک برنامه آزمایشی تایید شده توسط دولت فدرال طراحی کند تا برنامه‌های تجاری برای پهپادها را بررسی کند و ارتقاء دهد. این برنامه شامل 10 پروژه آزمایشی در سراسر ایالات متحده است که اطلاعات جمع‌آوری شده برای وضع قوانین جدید در مورد ادغام ایمن پهپادها در آسمان آمریکا است.
در میان مکان‌های انتخاب شده، شهر سن‌دیه‌گو ایالت کالیفرنیا برگزیده شده است، چرا که مرکز تحویل غذای آمریکا است و نماد شهرهای هوشمند و وسایل نقلیه خودران است. سن‌دیه‌گو جایی است که پهپادهای “اوبر” به کار خود مشغول خواهند شد.
این برنامه بیش از دو و نیم سال است که در حال برنامه‌ریزی و تکمیل و انجام کارهای مقدماتی است و به اداره ناوبری هوایی فدرال ایالات متحده آمریکا کمک می‌کند تا قوانین کاملی مربوط به خدمات هواپیماهای بدون سرنشین وضع کند.
با توجه به اظهارات “دارا خسروشاهی”، مدیرعامل “اوبر”؛ این می‌تواند بازی را تغییر دهد. مردم می‌توانند در مدت زمان کمی به اندازه 5 دقیقه سفارش خود را از پهپادها تحویل بگیرند.
وی افزود: یک دکمه را فشار می‌دهید و غذا را درِ منزل خود تحویل می‌گیرید.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

نجات انسان‌های گرفتار شده زیر آوار یا بهمن، با بینی الکترونیکی

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، محققان ” انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ” یک بینی الکترونیکی تولید کردند که حاوی مجموعه‌ای از حسگرها است و قادر است مواد مختلفی را که در کنار یکدیگر هستند، از هم تشخیص دهد.این دستگاه می‌تواند با ترکیب حسگرهای مختلف، “دی اکسید کربن” و “رطوبت” را تشخیص دهد.
وجود”دی اکسید کربن” و “رطوبت” در یک محیط، نشان از وجود انسان در آنجا است.
این بینی الکترونیکی می‌تواند به یک دستگاه دستی، ربات یا یک ربات بالگرد، نصب شود تا به مکان‌هایی که برای انسان غیر قابل دسترس هستند، دسترسی پیدا کند.
حسگرهای این دستگاه از فیلم‌های “اکسید فلزی” با یک سطح وسیع ساخته شده است که این حسگرها را برای ردیابی مواد شیمیایی غلیظ حساس می‌سازد.
اندازه این حسگرها  کوچکتر از اثر انگشت است.
سوتیریس پراتسینیس، سرپرست مخترعان این دستگاه گفت: این دستگاه ارزان‌ترین و کوچک‌ترین بینی الکترونیکی است و به اندازه‌ای حساس است که می‌تواند وجود افرادی که در جایی گرفتار شده‌اند را تشخیص دهد.  
وی افزود، در مرحله بعدی آزمایش این دستگاه، قصد داریم آن را در موقعیت‌های واقعی امتحان کنیم.
به عنوان مثال، کاربرد آن هنگام “زلزله” یا “بهمن” را آزمایش خواهیم کرد.
گرچه که وجود سگ‌های انسان یاب به هنگام زلزله یا بهمن، تاکنون بسیار مفید بوده است اما معایب خاص خود را نیز داشته است.
به عنوان مثال، این سگ‌ها عمدتا به مناطق آسیب دیده نزدیک نیستند و رسیدن آن‌ها به منطقه آسیب دیده زمان بر است.
علاوه براین، سگ‌ها نیازمند استراحت هستند که موجب می‌شود روند ردیابی با تاخیر مواجه شود.
این دستگاه می‌تواند این معایب را از بین ببرد و احتمال نجات انسان‌ها در روزهای ابتدایی زلزله را افزایش دهد.
این محققان دریافتند که در ۱۰ سال اخیر، ۷۸۰ هزار نفر به علت زلزله جان خود را از دست داده‌اند.
نتایج این تحقیق در مجله ” Analytical Chemistry” منتشر شد.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

ساخت ربات شناگر با استفاده از مواد واکنش‌پذیر

به گزارش ایسنا و به نقل از تک‌اکسپلور، مهندسان “مؤسسه فناوری کالیفرنیا”(Caltech) در آمریکا و “انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ”(ETH Zurich) در سوئیس، ربات‌هایی ابداع کرده‌اند که بدون نیاز به موتور، “سروو”(servo) یا ذخیره انرژی، قادر به حرکت دادن خود هستند. این ربات‌ها که نخستین نمونه از نوع خود هستند، می‌توانند در آب شنا کنند زیرا مواد سازنده آنها، با تغییر دما تغییر شکل می‌دهند.سروو موتور یا موتور کنترلی نوعی از موتورهای الکتریکی است که با هدف بکارگیری در سیستم‌های کنترل فیدبک طراحی می‌شود.
این ابداع، مانع میان مواد و ربات‌ها را از بین می‌برد. این مواد، به عملکرد ماشین‌های خودران منجر می‌شوند. “دارایو” (Daraio)، استاد مهندسی مکانیک و فیزیک کاربردی مؤسسه فناوری کالیفرنیا و از نویسندگان این پژوهش می‌گوید: نمونه‌های ما نشان می‌دهند که می‌توان از مواد ساختار یافته‌ای که در واکنش به نشانه‌های زیست‌محیطی تغییر شکل می‌دهند، برای کنترل و حرکت دادن ربات‌ها استفاده کرد.
این سیستم محرکه جدید، به نوارهای نوعی پلیمر انعطاف‌پذیر تکیه دارد که هنگام سرد شدن، پیچ می‌خورند و هنگام گرم شدن، دچار کشش می‌شوند. این پلیمر، برای فعال‌سازی کلیدی به کار می‌رود که داخل بدنه ربات قرار دارد و به باله‌ای متصل می‌شود که به ربات امکان می‌دهد مانند یک قایق پارویی شنا کند.
هنگامی که ربات سرد در آب گرم قرار می‌گیرد، پلیمر دچار کشش می‌شود، کلید را فعال می‌سازد و موجب می‌شود باله‌های انرژی ربات، ناگهان به سمت جلو رها شوند. نوارهای پلیمر می‌توانند برای واکنش‌های خاص در زمان‌های گوناگون، تنظیم شوند؛ یعنی یک نوار ضخیم نسبت به یک نوار نازک، زمان بیشتری را صرف می‌کند تا گرم و به کشش دچار شود و در نهایت، باله را فعال کند. این قابلیت تنظیم، به پژوهشگران، امکان طراحی ربات‌هایی را می‌دهد که قابلیت چرخش و حرکت با سرعت‌های متفاوت را دارند.
این پژوهش، براساس بررسی پیشین دارایو و “دنیس کوچمن”(Dennis Kochmann)، استاد هوافضای مؤسسه فناوری کالیفرنیا صورت گرفته است. آنها، از زنجیره‌ عناصر بای استابل، برای انتقال سیگنال‌ها و ساخت گیت‌های رایانه‌مانند استفاده کردند.
گروه دارایو و همکارانشان، در آخرین تکرار این طراحی توانستند عناصر پلیمر و کلیدها را طوری به هم متصل کنند که یک ربات چهار باله‌ای بتواند به سمت جلو شنا کند، بارگیری کوچکی انجام دهد و سپس به عقب بازگردد. “اوساما بلال” (Osama R. Bilal)، دانشمند فوق دکترا و از نویسندگان این پژوهش می‌گوید: ما با ترکیب حرکات ساده توانستیم کدگذاری ماده را برای انجام یک توالی از رفتارهای پیچیده انجام دهیم.
در آینده، عملکردها و واکنش‌های بیشتری به این ابداع اضافه خواهند شد؛ برای مثال، استفاده از پلیمرهایی که به دیگر نشانه‌های زیست‌محیطی مانند “پی‌اچ”(pH) یا “شوری”(salinity) هم واکنش نشان می‌دهند. نسخه‌های آینده این ربات، ذرات شیمیایی را در بر خواهند داشت و یا در مقیاس‌های کوچکتر، به رساندن دارو کمک خواهند کرد.
مقاله این پژوهش، دیروز در “آکادمی ملی علوم” (NAS) آمریکا ارائه شد.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

نحوه تنفس بر قدرت توجه تاثیر می‌گذارد

به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، پژوهشگران “کالج ترینیتی دوبلین”(Trinity College) در ایرلند، یک ارتباط نوروفیزیولوژیکی میان تنفس و شناخت یافته‌اند و ادعا می‌کنند ورای ارتباط میان تمرین‌های مدیتیشن مبنی بر تنفس و مزایای شناختی، یک توضیح توصیفی جالب وجود دارد.برای قرن‌ها ادعا می‌شد روش‌های خاص تنفس که در این گونه تمرین‌ها استفاده می‌شوند، می‌توانند پیامدهای سودمندی از جمله احساسات مثبت و افزایش تمرکز شناختی داشته باشند اما اخیرا، پژوهشگران، توضیحات فیزیولوژیکی ورای این گزارش‌ها را آغاز کرده‌اند.
آخرین پژوهش کالج ترینیتی دوبلین، نخستین ارتباط نوروفیزیولوژیکی میان تنفس و سیستم‌های توجهی مغز را نشان داده است. این پژوهش، در ناحیه کوچکی از مغز موسوم به “لوکوس سیرولئوس”(locus coeruleus) انجام شد. این ناحیه، از هسته‌هایی در پل مغز تشکیل شده است که در ایجاد پاسخ‌های تنیدگی و هراس دخالت دارند. لوکوس سیرولئوس، تولید هورمون و پیام‌رسان عصبی موسوم به “نورآدرنالین” (NE) را بر عهده دارد.
“مایکل ملنیچوک” (Michael Melnychuk)، نویسنده ارشد این پژوهش می‌گوید: نورآدرنالین، یک سیستم چندمنظوره در مغز است. این ماده هنگام داشتن استرس، بیش از حد تولید می‌شود و قدرت تمرکز را از بین می‌برد. وقتی احساس تنبلی داریم، میزان کمتری از نورآدرنالین ترشح می‌شود اما دوباره نمی‌توانیم تمرکز کنیم؛ بنابراین با بروز هر یک از احساسات ما، مقداری از این ماده ترشح می‌شود.
این پژوهش جدید نشان می‌دهد که در ناحیه لوکوس سیرولئوس، نورون‌ها نسبت به محیط شیمیایی حساس هستند و به سطوح کربن‌دی‌اکسید که براساس مراحل گوناگون تنفسی متفاوت هستند، واکنش نشان می‌دهند. فرضیه بعدی این است که رابطه‌ای میان عملکرد توجهی و تنفس وجود دارد که توسط ناحیه لوکوس سیرولئوس، تعدیل می‌شود.
ملنیچوک ادامه می‌دهد: این پژوهش نشان می‌دهد هنگام تنفس، فعالیت ناحیه لوکوس سیرولئوس، به آرامی افزایش و هنگام بازدم کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، توجه، تحت تاثیر تنفس قرار دارد و با چرخه تنفس، افت و خیز پیدا می‌کند. ممکن است با تمرکز بر تنفس و تنظیم آن، بتوان به بهینه‌سازی سطح توجه کمک کرد و تمرکز بر سطح توجه هم بتواند تنفس را هماهنگ سازد.
ارتباط نوروفیزیولوژیکی پیچیده میان تنفس و توجه، برخی احتمالات درمانی را مطرح و ادعا می‌کند شاید تنفس، راهی برای تعدیل مستقیم سطوح نورآدرنالین باشد. این پژوهش اشاره می‌کند که شاید بررسی‌های بیشتر، به درمان‌های غیردارویی بیماران گوناگونی منجر شوند که در شرایط خطرناک توجهی قرار دارند. همچنین ممکن است به کودکان مبتلا به ” اختلال کم‌توجهی – بیش‌فعالی” (ADHD) یا بزرگسالان مبتلا به زوال عقل کمک کند.
این پژوهش، در مجله ” Psychophysiology” به چاپ رسید.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

ویدئو / اروپا قویی‌ترین لیزر جهان را می‌سازد

مهم‌ترین مرکز فوق مدرن ساخت لیزر در شهر پراگ،‌ پایتخت جمهوری چک، قرار دارد. این مرکز موسوم به «زیرساختار تولید پرتو پرتوان» همراه دو مرکز دیگر، یکی در رومانی و دیگری در مجارستان، بخشی از استراتژی اروپا برای ساخت قوی‌ترین لیزر جهان است.

Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

چالش ناسا برای پرورش گیاه در فضا

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، در محیط فضا دانه‌ها بدون وجود نیروی جاذبه، شناور می‌شوند، آب به سمت پایین نمی‌ریزد بلکه قطره‌های آن بالا می‌روند و ممکن است ریشه‌ها را از بین ببرند. بنابراین برای پرورش گیاهان در فضا، نور مصنوعی و پنکه‌ها باید به گونه‌ای باشند که جایگزین خورشید و باد شوند.به گفته مسئولین ناسا، باغبانی در فضا برای نسل بعدی کاشفانی که در ماموریت‌های ماه یا مریخ که شاید ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد، به غذا نیاز دارند، ضروری خواهد بود.
مواد مغذی ضروری مانند ویتامین‌های C و K، در غذاهای منجمد به تدریج از بین می‌روند. فضانوردان بدون مصرف این ویتامین‌ها، در برابر عفونت‌ها، انعقاد ضعیف خون، سرطان و بیماری قلبی، آسیب‌پذیرتر خواهند بود. بنابراین ناسا، توجه متخصصان گیاه‌شناسی حرفه‌ای و باغبانان تازه‌کار – دانش‌آموزان دبیرستانی – به این برنامه معطوف داشته است تا در این زمینه از آنان کمک بگیرد.

“کارل لویس”(Carl Lewis)، رئیس “باغ گیاه‌شناسی فرچایلد” (Fairchild Tropical Botanic Garden) که سرپرستی این برنامه را بر عهده دارد، توضیح داد: دهها هزار گیاه خوراکی روی زمین وجود دارند که احتمالا مفید خواهند بود و انتخاب گیاهانی که بهترین گزینه برای تولید غذای فضانوردان هستند، مشکل بزرگی محسوب می‌شود.
این باغ که در شهرستان میامی واقع در فلوریدا قرار دارد، 106 گونه گیاه را در خود جای داده است که شاید امکان پرورش آنها در فضا وجود داشته باشد. 15 هزار دانش‌آموز از 150 مدرسه برای پرورش گیاهان در شرایط مشابه فضا، در این برنامه ثبت‌نام کرده‌اند. دانش‌آموزان باید با استفاده از جعبه‌هایی مجهز به چند چراغ که شبیه به جعبه‌های رشد گیاهان در فضا هستند، از گیاهان مراقبت و داده‌های مربوط را ثبت ‌کنند. این داده‌ها نهایتا در اختیار ناسا گذاشته می‌شود.
این پروژه چهارساله، تقریبا در نیمه راه به سر می‌برد و یک بودجه 1.24 میلیون دلاری از ناسا دریافت کرده است.
فضانوردانی که در ایستگاه فضایی در 250 مایلی زمین زندگی می‌کنند، در پرورش گیاه با شکست مواجه شدند. نخستین جعبه قابل حمل پرورش گیاه در فضا موسوم به ” وگی” (Veggie) که به لامپ‌های LED مجهز بود، در سال 2014 آزمایش شد. برخی از کاهوهایی که در این جعبه کاشته شدند، به خاطر بی‌آبی از بین رفتند اما فضانوردان به تلاش خود ادامه دادند و سرانجام در سال 2015، نخستین کاهو را در فضا پرورش دادند.
“ریکی آرنولد” (Ricky Arnold)، فضانورد ناسا در یک ویدئوی زنده گفت: گیاهانی که به این شکل پرورش می‌یابند، تنها گاهی اوقات برداشت می‌شوند و سهم هر فضانورد، تنها یک یا دو برگ است اما ارزش این تلاش را دارد. بافت تمام غذاهای منجمد در فضا، مشابه است و اگر بتوانیم در اینجا کاهو پرورش دهیم، غذایی با بافت متفاوت خواهیم داشت.
گیاهان برای رشد به جاذبه نیاز ندارند بلکه نیازمند نور هستند. یک گیاهی فضایی خوب، باید فشرده باشد و مواد خوراکی زیادی تولید کند.
گیاهان باید در ایستگاه فضایی بین‌المللی که دمای آن، 71 درجه فارنهایت (22 درجه سلسیوس) و رطوبت آن 40 درصد است و دی‌اکسید کربن بالایی دارد هم رشد خوبی داشته باشند.
ارتباط با زمینناسا در نظر دارد امکان پرورش رباتیک گیاهان را در فضا فراهم کند تا با خودکار شدن این فرآیند، فضانوردان بتوانند بر وظایف خود تمرکز کنند اما بسیاری از فضانوردان تمایل دارند که خود پرورش گیاهان را انجام دهند زیرا معتقدند این کار، ارتباط آنها را با زمین حفظ می‌کند.
“ترنت اسمیت” (Trent Smith)، دانشمند پژوهشی ناسا گفت: مزایای روانی این کار برای فضانوردان مهم است.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

کاهش خطر ابتلا به اختلالات شنیداری با یک رژیم غذایی سالم

محققان “دانشگاه بریگم” و “بیمارستان زنان” (Women’s Hospital) ادعا می‌کنند که رژیم غذایی می‌تواند برای بانوانی که از اختلالات شنوایی رنج می‌برند، مفید باشد.
محققان تحقیقات بسیاری انجام دادند که نتایج آنها نشان داد احتمال کمبود شنوایی در بانوانی که رژیم غذایی سالم دارند، در آینده کمتر است.
محققان متوجه شدند بانوانی که از رژیم‌های غذایی” aMED” و” DASH” پیروی می‌کردند، احتمال داشتن مشکلات شنوایی در آنها 30 درصد کمتر از افرادی که از این رژیم ها پیروی نمی‌کردند، بود.
“شارون کرهان” (Sharon Curhan) نویسنده ارشد این مطالعه گفت: مصرف غذاهای خوب برای سلامتی کلی فرد مفید است، اما همچنین می‌تواند اختلالات شنوایی فرد را نیز  بهبود بخشد.
نتایج مطالعات ما نشان داد افرادی که رژیم غذایی سالم داشته‌اند خطر ابتلا آنها به اختلالات شنوایی کمتر است.
این مطالعه در مجله” Journal of Nutrition” منتشر شد.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi

فالکون 9 امروز پرواز می‌کند

به گزارش ایسنا و به نقل از فیز، پرواز موشک فضایی “فالکون 9 بلوک 5” (Falcon 9 Block 5) که روز پنجشنبه بی‌نتیجه ماند، امروز (جمعه) صورت می‌گیرد.پرتاب این موشک، روز جمعه ساعت 4:14 GMT ( 20:44 به وقت تهران) در شهر کیپ کاناورال، فلوریدا آغاز خواهد شد و ساعت 6:21(22:51 به وقت تهران)  پایان خواهد یافت.
یک سخنگوی شرکت “اسپیس‌ایکس” (SpaceX) گفت: این موشک و محموله آن، به سلامت به مقصد خواهند رسید.
شرکت اسپیس‌ایکس در حساب توئیتر خود نوشت: گروه ما برای فراهم کردن شانس دوباره پرتاب تلاش می‌کند.

هدف اصلی از پرتاب این موشک جدید، بردن نخستین ماهواره ارتباطی “شرکت ارتباطات ماهواره‌ای بنگلادش” (BCSCL) یعنی ماهواره ” بانگاباندو 1″ (Bangabandhu Satellite-1) به فضا است.
قرار است در نهایت این موشک، برای بردن انسان‌ها به “ایستگاه فضایی بین‌المللی” (ISS) مورد استفاده قرار گیرد. نخستین پرتاب برای سرنشین این موشک، برای دسامبر سال جاری برنامه‌ریزی شده است.
این برنامه در صورت تحقق یافتن، نخستین برنامه از زمان اجرای برنامه شاتل در سال 2011 خواهد بود. در برنامه شاتل 2011، یک موشک، انسان‌ها را از آمریکا به فضا برد.
“الون ماسک” (Elon Musk)، مدیرعامل شرکت اسپیس‌ایکس گفت: ما انتظار داریم که به معنای واقعی کلمه، هیچ تاخیری در پروازها و به همین ترتیب فضاپیماها وجود نداشته باشد. این فضاپیما از سال 2002 انسان را به فضا برده است و رخ دادن هزاران تغییر کوچک اما مهم برای رسیدن به جایی که فکر می کنیم، ممکن است.
انتهای پیام
Let’s block ads! (Why?)
Source: elmi